هر قومی که قدم در شاهراه ترقی و تقدم نهاده، مشغول اصلاح مُلکی و آسایش ملی شدند، اولین وظیفه ایشان دور نمودن مرعوبیت دشمن خواهد بود. طالبان مقصود نباید در اقدامات خود ترس از اجانب داشته باشند، بلکه هر راهی که مصلحت خود را در سلوک آن بینند پیموده و از هر اقدامی که مایه سعادت آنها است خودداری نکنند، نه آن که خرده خرده واهمه خود را تقویت کرده، به کلی از هر گونه خیر و صلاح محروم، و دست بر دست نهاده، مملکت را تسلیم اجانب نمایند. مرعوبیت، بزرگترین مانع پیشرفت مقاصد و اولین سبب اضمحلال ملیت و آسان‌ترین طرق زوال شرف و استقلال است. مرعوبیت، قوی‌ترین سبب تفرق کلمه قومیت و بهتر از هزاران بند و زنجیر دست و پای ملتی را می‌بندد. عمده اسباب پیشرفت کار و غلبه اهل اسلام بر کفار در صدر اول نبود مگر به واسطه مرعوبیتی که در دل‌های دشمنان داشتند. وَ قَذَفَ فی قُلوبهمُ الرُعبَ [۳] و در حدیث شریف وارد است: نُصِرتُ بالرُّعب مَسیرَه شَهر [۴] و از حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام پرسیدند که چگونه با هر دشمنی مقابل شدی او را کشتی؟ فرمود: ما لَقیتُ رَجُلاً اِلا اَعانَنی عَلَی نَفسِهِ: یعنی: آن ترسی که از من در دل داشت معاونت در قتلش نمود. امروز بزرگترین نکته سیاسیه اروپاییان در پیشرفت مقاصد و نفوذ در مستعمرات خویش، همانا انداختن مرعوبیت است در دل‌های آنان. اولین سبب پیشرفت مقاصد همسایگان در وطن عزیز ما، همانا مرعوبیت ایرانیان از آن دو همسایه مهربان قدیم ما است. اکنون صد و پنجاه سال است که در این خط سیر می‌کنند و به انواع تدابیر، مرعوبیت خود را در قلوب ساده‌لوحان ایران ثابت و مستحکم می‌نمایند و دست خائنین ملک و ملت هم در داخله و خارجه در هر کار به آنها معاون است. وظیفه امروزه ایرانیان این است که مرعوبیت اجانب و دشمنان را از خود دور و این پرده حقیقت‌پوش را از پیش چشم خود برداشته و این شجره زقوم را با تیشه عزم و ثبات قدم، از ریشه برآورند و دل‌های زنگ‌زده مرعوب را به زلال جرئت و شهامت شستشو کنند؛ چه کرورها سرباز و سوار و میلیون‌ها آلات حرب با وجود مرعوبیت، کاری نخواهد کرد. و ایرانیان تا مرعوبیت را از خود دور نکنند حافظ استقلال و نگهدار شرف و قومیت و دین مبین خود نتوانند بود... **پاورقی‌ها:** [۱] هراس داشتن [۲] در اصل: خورده خورده [۳] حشر، ۲: و در دل‌هایشان رعب و ترس افکند. [۴] من به واسطه رعب و وحشتی که دشمنان از من دارند، یاری شده‌ام؛ با وجودی که به اندازه مسافت یک ماه از من دوراند.