ای مسلمانانی که در داخله و خارجه ایران می‌باشید! اگر غیرت و حَمیّت ندارید که وطن خود را از ید اجانب برهانید، آیا ترک دین هم نموده‌اید؟ و آیا قرآن و اخبار پیغمبر (ص) در پشت انداخته و غرق دنیا شده و بالمره [۲] از آخرت رو گردانیده‌اید؟ پس، وای به حال من و شما. ای برادران من! اگر رُعب قوه و کثرت کفار شما را گفته و اعتقاد ندارید که نصرت اسلام از جانب غیب است و صاحب او، امام عصر عجّل الله تعالی فرجه می‌باشد، رجوع کنید به احوال مسلمین از صدر اسلام الی زماننا هذا که همیشه مسلمین با جمعیت قلیل غلبه بر کفار می‌نمودند. قوله تعالی کَمْ مِنْ فِئَهٍ قَلِیلَهٍ غَلَبَتْ فِئَّهً کَثِیرَهً [باذن الله] [۳] الخ، یا رجوع کنید که صوفیه و نادر و غیر اینها که چگونه با جمعیت قلیل در هر زمان حمله بر کفار نموده و غالب می‌شدند. نمی‌گویم احوال ترانسوال‌ها یا ژاپونیان را ملاحظه نمایید؛ بله، احوال خود ایران را از سابق تا این چند سال قبل که اسیر قاجاریه شدند اگر مطلع شوید، می‌دانید که همیشه در هر جنگی مردانگی ایرانی‌ها و غلبه این یک مشت مؤمن مشخص بوده و همیشه اجانب از شماها مرعوب بوده‌اند، و عدم اتفاق و غفلت که بر شما ایرانی‌ها مستولی شده، دیگران را بر شما مسلط کرده و مسلمین را ضعیف نموده و جگر امام عصر عجل الله تعالی فرجه را سوزانیده. ای اخوان مؤمنین! جواب حضرت رسول (ص) در یَوْمَ لَا یَنفَعُ مَالٌ وَ لَا بَنُونَ [۴] چه خواهید داد؟ می‌گویید به راحت خوابیدم و جمع‌آوری اموال نمودم و هیچ چیز در راه خدا ندادم و اسلام را ضعیف نگریستم و کفار را بر مسلمین مسلط دیدم و به مال و جان نصرت نمودم. پس، اگر دیندار هستید باید اتفاق کنید و دست به دست یکدیگر داده، اگر ریشه کفر را از بیخ نتوانید کند، لااقل دفع آنها را از مملکت خود بنمایید. و اگر غیرتمند می‌باشید نگذارید جان و مال و عیالتان در دست کفار اسیر شود و خودتان را در نزد غیرتمندان و وطن‌خواهان عالم سر به زیر نکنید. در بند آن مباش که نشنید یا شنید حافظ وظیفه تو دعا گفتن است و بس وَ السَّلَامُ عَلَی مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَی [۵] **پاورقی‌ها:** [۱] جوانمردی [۲] یکباره [۳] بقره، ۲۴۹: چه بسا گروه اندکی که به خواست خدا بر گروه بسیاری پیروز شدند. [۴] شعراء، ۸۸: روزی که هیچ مال و اولادی سود نمی‌دهد. [۵] طه، ۴۷: و درود بر کسی باد که از هدایت حق پیروی کند. [۶] [روزنامه] حبل‌المتین، س ۱۷، ش ۳۹، مورخ ۱۵ ربیع‌الثانی ۱۳۲۸ ق، ص ۱۰، ۱۱.