خاطر محترم آن جنابان را زحمت می‌دهد: بعد از یک سال تمام ماها افراد ایرانی برای حفظ استقلال وطن مقدس کوشش‌ها نموده، جان‌ها و مال‌ها دادیم تا این که همین دو روزه دولت به واسطه تجدید کابینه به عموم ولایات و نمایندگان خود در خارجه اعلان و اجازه مشروطیت و افتتاح پارلمان را به ماها داده؛ و برای این که به جمیع عالم مدلل کنیم که جز حصول[۱] مشروطیت مقصودی نداشتیم، به محض اظهار اطمینان نمایندگان دولتین روس و انگلیس، عده‌ای از خود [را] خلع سلاح نموده به خانه‌ها عودت[۲] دادیم، چراغان شایان نمودیم و بیرق‌های قرمز را برداشتیم و منتظر اجرای مواعید وزرا، مشغول شدیم. اما هر دقیقه که می‌گذرد اخباراتی می‌رسد که امید، مبدل به یأس و ناامیدی می‌گردد. حکومت طهران نظامی، مجامع به کلی موقوف، مشروطه‌طلبان که به اطمینان دستخط از سفارت کبرای [عثمانی] و حضرت عبدالعظیم بیرون آمده بودند، پاره‌ای برای حفظ جان و مال خود پناهنده شدند. از نمایندگان دول معظم، انصاف می‌خواهیم، دیگر ماها به چه امید و اطمینان در خانه‌های خود باشیم؟ به موجب این تلگراف، رسماً از طرف هیئت مشروطه‌طلبان مقیم قزوین به عرض می‌رساند: از امروز به بعد، [برای] حفظ جان و مال عموم برادران خود و استقلال وطن از هیچ چیز دریغ نخواهیم کرد، هرچه رخ دهد تقصیر درباریان است. **پاورقی‌ها:** [۱] در اصل: حاصل [۲] در اصل: دعوت