به شرف عرض عاکفان دربار معدلت‌مدار اعلیحضرت شهریاری خلّد الله ملکه و سلطانه می‌رساند: الساعه که آفتاب در شرف غروب است، آفتاب مکرمت و مرحمت شاهانه در اعطاءِ مشروطه و عفو عمومی تابیدن گرفت. بحمد الله انوار قدسیه مراحم ملوکانه چنان درخشان و تابان گردید که حاجتی بر آفتاب آسمان نماند، زیرا که پادشه چرخ چهارمین غلام غاشیه بر دوش پادشاه زمین است[۱]. فوراً مژده این عطیت کبری و موهبت عظمی بر اولاد جان‌نثار پادشاه تاجدار تبلیغ شد. الان تمام ملت جان‌نثار در دعای ذات ملکوتی صفات همایونی با معتکفان صوامع ملکوتی[۲] هم‌آواز و مسلماً صد هزاران موج روح‌انگیز جان، از فراز عرش بر تبریزیان در تَواتُر و تنازُل[۳] است. فردا ان شاء الله حسب‌الامر، دستخط جهان‌قیمت همایونی را به شهر برده، گوش تشکر کافّه[۴] ملت به استماع خطاب احیاءِ انتساب همایونی مشرف گردیده، آثار فَانظَر اِلی [آثار] رَحمَهِ اللّه کَیفَ یُحیی الاَرضَ بعدَ موتها[۵] هویدا خواهد شد. خُداوند ظلّ ظلیل[۶] اعلیحضرت ظل‌اللهی را بر کافّه عباد و بلاد مَمدود[۷] فرماید. **پاورقی‌ها:** [۱] غاشیه بر دوش کشیدن: اطاعت و امتثال امر نمودن. کذا فی الاصل [۲] منظور، علما است. [۳] تواتر و تنازل: پشت سر هم و پیاپی اتفاق افتادن [۴] عموم [۵] روم، ۵۰: پس به آثار رحمت الهی بنگر که چگونه زمین را بعد از مردنش زنده می‌کند. [۶] ظل ظلیل: سایه بلند و طولانی [۷] گسترده