شبهه نیست که تعیین و نصب امام از جهت اصلاح عباد و انتظام بلاد است و مقصود از آن، ازاله فتنه و تنازع از میان مردمان است. و شکی نیست که هرگاه تعیین آن به اختیار و معرفت مردمان باشد، باعث زیادتی فتنه و نزاع در میان مردمان می‌شود به جهت اختلاف آراء و تباین اهواء مردم، چنانکه در زمان علی [۱] و معاویه واقع شد. امامی‌که مردم اختیارکنند و او را نم نمایند، نایب مردم خواهد بود نه نایب رسول. پس باید امام به نص خدا و پیغمبر باشد تا حقیقت خلافت و نیابت از جانب ایشان به عمل آید. آیات و روایات درباره وجوب اطاعت از خداوند و پیامبر و اولوالامر و غیر اولوالامر از علما و فقها که نایبان ائمه در عصر غیبت هستند وارد شده است. قضا و فتوا از مناصب امام است مگر اینکه مجتهد چون نایب عام امام است، لذا می‌تواند در آن مورد و مناصب زیاد دیگری- مانند تصرف در اموال ایتام و غایبین و غیر آن از مسائلی که در کتب فقهی ذکر شده - تصرف نماید. و برخی مناصب امام، مخصوص امام باقی مانده و تحت اذن امام وارد نشده است مانند جهاد و غیر آن. و در اینگونه موارد، وجود امام یا اذن خاص او شرط است و برای نایب عام، تصرف در آن جایز نمی‌باشد. **پاورقی‌ها:** [۱] ا، از بین بردن