پیروزی‌هایی که امت ما با همه وجودشان آن را لمس می‌کنند، یکی از آرزوهای ده ساله‌ای است که ما منتظرش بودیم و خداوند امروز این آرزو را محقق کرد و این محبت و لطف را به امت اسلامی ایثارگر ما کرد. بحمد الله حالت نه جنگ و نه صلح رو به پایان است، دشمن از خاک ما بیرون رفت و آزادگان ما به سرعت وارد کشور می‌شوند و به آغوش خانواده‌هایشان باز می‌گردند و شرایط ما در قطعنامه پذیرفته شد. طرف، آن چیزی که دلیل جنگ با ما بود (قرارداد ۱۹۷۵ الجزایر) را پذیرفت و چیزی که هشت سال به خاطر آن، دو ملت را به این مشکلات انداخته بودند، پس گرفتند و همان چیزی که ما در فتح خرمشهر می‌گفتیم و به ما ندادند، امروز بعد از حدود هشت، نه سال به ما دادند، البته خداوند این را به ما عطا کرد. تحقیقاً این گونه بود. اگر بعد از فتح خرمشهر، اینها از خاک ما بیرون می‌رفتند و قرارداد ۱۹۷۵ الجزایر را می‌پذیرفتند و قبول می‌کردند که اختلافات دیگری هم که داریم به داوری برویم و هر چه داوری حکم کرد؛ تحقیقاَ ما آن روز، جنگ را متوقف می‌کردیم؛ ولی هیچ وقت این کار را نکردند. البته ممکن است در ذهن بعضی‌ها باشد و بگویند که چرا؛ آنها بعد از فتح خرمشهر اعلام کردند که ما بیرون رفتیم، ولی واقعیت این نبود. از اطراف خرمشهر و بستان بیرون رفتند، ولی از آنجا به بالا دیگر بیرون نرفتند. ما بعداً همه آنجا را گرفتیم. با جنگ هم نتوانستیم همه آنجاها را بگیریم و آنها در مهران، در نفت‌شهر، قصرشیرین، موسیان و بخش‌های دیگر ماندند. بنابراین ارتفاعات استراتژیکی که در منطقه بود و خیلی هم با ارزش‌ها بودند و متعلق به ما هم بود، اینها را گرفته بودند و پس نمی‌دادند و خیال هم نداشتند که پس بدهند. در طرف کردستان و بالاها هم همینطور بود. قرارداد ۱۹۷۵ را هم نمی‌پذیرفتند، ولی به هر حال قبول کردند و ما حالا نمی‌خواهیم عراقی‌ها را سرزنش کنیم. ما باز هم با قضیه مثبت برخورد می‌کنیم و به هر حال امروز با هر زحمتی پذیرفته‌اند و فعلاً برطرف شده است. اطراف قضیه و آنهایی که در این ماجرا شریک بودند، حسابی مات شدند و می‌بینند پشت در مانده‌اند؛ کسانی که اسلحه دادند، کسانی که پول دادند، کسانی که تبلیغات کردند، بندر دادند و حرفشان این بود که این شط‌العرب، [رودخانه] عربی است و باید این گونه باشد، حال می‌بینند که صاحب قضیه و آن کسی که خودش مدعی بوده، آمده و داده و آنها تازه دارند مدعی او می‌شوند و می‌گویند که چطور تا هشت سال ما را به جنگ کشاند و حال، ما را این گونه دست انداخت؟ واقعاَ هم همینطور شده‌اند، گیج شده‌اند و اصلاً نمی‌توانند چیزی بگویند. خارجی‌ها و غربی‌ها بخصوص خیلی اینها دمق شدند، برای این که فکر می‌کردند این قطره خون‌چکان و این ماده چرکین[۱] در منطقه بماند و بین ما همیشه بتوانند اعمال نفوذ کنند و سیاست‌هایشان را از طریق این جنگ اجرا کنند و حسابی برایشان مسأله شده است. عوامل این پیروزی چیست؟ خیلی مسائل هست و من هم الان نمی‌خواهم وارد عوامل پیروزی شوم. تحقیقاً این‌گونه نیست که ما ادعا کنیم که این دیپلماسی فعال و هوشیارانه ما بود که این قضیه را به اینجا رساند، بلکه اساسی‌ترین علت آن این است که این مردم، تحت مدیریت حضرت امام (ره) آنچنان در این ده سال استقامت کردند و آنچنان سر افکار و خواسته‌های حقشان ماندند که مثل صخره‌های عظیم بزرگترین کوه‌های دنیا، طوفان‌ها نتوانست اینها را تکان دهد. رزمندگان سپاه، ارتش، بسیج، نیروهای انتظامی، ژاندارمری، شهربانی، کمیته، مردم، جهاد[سازندگی]، همه اینها آن مقاومت‌هایی که در میدان‌ها کردند، مسأله عظیمی بود. هیچوقت در دنیا اتفاق نیفتاده که یک کشوری به تنهایی در مقابل همه اهریمن‌های دنیا، شرق و غرب، ارتجاع و صهیونیسم، با پولشان، با اسلحه‌شان، با تبلیغات‌شان، با بندرشان، با حمل و نقل‌شان، با اطلاعات‌شان، همه یک طرف بودند و این ملت و امت مظلوم هم یک طرف بود و تازه تحت محاصره هم بود، بایکوت هم شده بود، اموالش را هم آنجا گرفته بودند و حتی قطعاتی که قبلاً پولش را داده بود، نمی‌دادند. یک ملتی این گونه جنگید و آخر هم در تاریخ هیچوقت نظیر نداشته و نمی‌دانم که در آینده همچنین نظیری بتواند پیدا کند. اساس کار این بود. آن روح شجاعت و مقاومتی که امام (ره) بر این ملت می‌دمیدند و اسلام، این مردم را دائماَ در جبهه و در صحنه نگاه می‌داشت و هوشیاری و حمایت‌های مردم اینها همه مؤثر بود، خون‌های شهداء خیلی اثر داشت، خانواده‌های شهداء این صبر و متانتی که کردند، واقعآ در تاریخ ما و دنیا بی‌نظیر است. هر یک از این جانبازان ما به صورت یک الهامبخش در این جامعه مردم را دعوت به مقاومت و صبر می‌کردند. خانوده‌های اینها هم این‌طور بود. آزادگان ما در زندان‌های بغداد و عراق آنچنان متانت و استقامت از خودشان نشان دادند که به هر گوشه‌ای از دنیا که می‌رفتند، دنیا را متعجب می‌کردند و امروز می‌بینید که مثل قله دماوند و الوند روی پا و استوار، با روحیه به کشورشان باز می‌گردند و ما را روحیه می‌دهند. ما هم به اندازه سهم خودمان، مسئولیت خودمان را در مدیریت مذاکرات و رفت و آمدها و بحث‌ها و دیپلماسی مخفی که یکی از ارکان مهم کارهای سیاست خارجی است، انجام دادیم و به اینجا رسیدیم که بحمد الله امروز ما واقعاً احساس پیروزی می‌کنیم؛ یعنی حالتی است که ذره‌ای در تحقق وعده‌های الهی شک نداریم. شاید بعضی‌ها در ذهنشان این گونه باشد که بگویند خوشمزه‌تر این بود که ما در میدان نبرد، دشمن را از پای در می‌آوردیم. من نمی‌دانم آن بهتر بود، البته ما نمی‌توانیم بگوییم بدتر بود، خداوند این گونه تقدیر کرده بود که این گونه شود؛ شاید اگر آن‌طور می‌شد، آثار و تبعاتی داشت که قابل محاسبه هم هست که ممکن بود خبرهای دیگری اتفاق می‌افتاد. ولی امروز این پیروزی در شرایطی به وجود آمده که جمهوری اسلامی می‌تواند از آن، بهره‌های عظیم سیاسی و اقتصادی بگیرد. من نمی‌دانم آن روز می‌توانست بگیرد یا نه؟ حال، آن بحث دیگری است؛ ولی به هر حال این سبکی که فعلاً به وجود آمده، تحقیقاً این پیروزی پاداشی است که خداوند به صبر و استقامت این مردم و رزمندگان ما عطا فرموده است. آدم ادعای حق داشته باشد و برای تحقق ادعای خودش هم مقاومت کند، این اصلاً محور حرکت سالم و تاریخ است و این را ملت ما داشت و خداوند هم جزای مناسب را به او داد و ان شاء الله ما صلاحیت بهره‌برداری و تحمل این پیروزی را هم داشته باشیم که مسیر خودمان را در آینده عوض نکنیم. نکته‌ای که روی آن باید در این پیروزی تکیه کنیم، آمدن آزادگان به کشورمان است. اینها نیروهای شایسته و باارزشی هستند که امروز به جمع ما اضافه می‌شوند. تعداد قابل توجهی هستند که من هنوز دقیق نمی‌دانم که چقدر داریم، چون ما حدود ۲۰ هزار نفر ثبت نام شده داریم و قسمت اعظم اسرایی که در این یک سال اخیر اسیر شدند، اینها ثبت نام نشدند که گفته می‌شود بیش از ۳۰ هزار نفر هستند و ما نمی‌دانیم چقدر هستند و بعداً معلوم می‌شود. البته حدوداً می‌دانیم، ولی دقیق نمی‌دانیم. یک رقمی این گونه، تحمل زندان کرده و تحقیقاً این شرایط، انسان را فولاد آبدیده می‌کند. اینهایی که الان به جمع ما اضافه می‌شوند، اینها نیروی بسیار عظیمی هستند. این طور نیرویی مخلص، فداکار، علاقمند، تجربه دیده و آماده به خدمت و صالح و سالم داخل یک کشور شود، یک نعمت بسیار بالایی است و اینها الان داخل کشور ما شدند. البته ما هیچوقت این عزیزان را فراموش نکرده بودیم، ما همیشه در کنار شهداء و مفقودان‌مان از اینان نام می‌بردیم و به اینها دعا می‌کردیم. قبل از این که تشریف بیاورند، دولت لایحه‌ای را به مجلس داده و مجلس شورای اسلامی با دقت بررسی کرده و یک قانون بسیار قوی و نیرومندی را برای حدود و حقوق و مسائلی که مربوط به آزادگان است، تهیه کرده که الان در دست اجراست که اینها تکلیف‌شان روشن است، کارمند دولت‌شان، نظامی‌شان، انتظامی، بسیجی و متفرقه‌شان تکلیفشان روشن است و مسؤلیت هر دستگاه هم نسبت به آنها روشن است که این قانون باید از صدا و سیما برای مردم خوانده شود و رسانه‌ها این را پخش کنند که آزادگان هم مطلع باشند و به آنها هم داده شود؛ مخصوصاً حال که اینها آمدند و ما این روحیه را در اینها می‌بینیم. ما در گذشته، معمولاً از زندان‌ها و اردوگاه‌ها گزارش‌های مخفی و علنی دریافت می‌کردیم و اطلاعات خوبی داشتیم؛ ولی امروز که اینها آمدند و خود اینها را می‌بینیم، متوجه می‌شویم واقعاَ مثل یک قلکی که جامعه ما کنار گذاشته بود و بهترین و عزیزترین موجودی خودش را در آن قلک برای روز مبادای خودش حفظ کرده، این ذخیره‌ها محفوظ شدند و آمدند و الان روح و توان به جامعه ما می‌دهند. ما به همه مسؤلان خودمان تأکید می‌کنیم که وظایف قانونی خودشان را در مورد آزادگان‌مان انجام دهند و از امت عزیزمان می‌خواهیم که همه گونه حمایتی که از رزمندگان می‌کردند، از این عزیزانمان بکنند که اینهایی که سال‌ها از زندگی دور بودند و خیلی از اینها الان باید ازدواج کنند، تشکیل خانواده دهند، یا خانه و زندگی داشتند و زندگی‌هایشان تضعیف شده، بتوانند تعادل اقتصادی، شغلی و کاری خودشان را حفظ کنند که البته همینطور خواهد شد. **پاورقی‌ها:** [۱] منظور، اختلافات مرزی ایران و عراق است.