بصره آخر ذیقعده شَرْعَةُ الهدی، زمامدار رستگاری، ناموس پرهیزکاری، جامه دین، پناهگاه مسلمین، پیشتاز علمای عامل، خداوند به‌وسیله او سخن حق را برترگرداند. اینک کفر از همه سو یورش برده است و نصاری گرداگرد سرزمین‌ها حلقه زده‌اند و بی‌دینانِ دون صفت برای گشودن دروازه‌ها به یاریشان برخاسته و موانع را از سر راه برداشته و راه‌ها را برای دشمنان دین خدا هموار کرده‌اند. اکنون اسلام در پی سرفرازی، در معرض سرافکندگی و خواری قرار گرفته است و نزدیک است که مشرکان، حوزه آن را به تصرف درآورند؛ حال آنکه پیش از این در پناه نگهبانان خود، تسخیرناپذیر بود. اینک اهانت به علمای پاسدارِ شریعت رواج یافته و طرد آنان از میهن، کار روزمرّه و عادت همیشگی تجاوزگران و گمراهان گشته است. تمام اینها، برای آن است که علمای امت و صالحان ملت در همبستگی و در آنچه خداوند بر آنان واجب گردانیده - یعنی تعاون در اعلای کلمة الله و همیاری برای ویران‌سازی پایه‌های مخالف و معاند اسلام و راهبر کافران به سرزمین اهل ایمان - نزد مردم، کمترین پشتیبان و بیشترین دشمن را دارد. شگفت‌آورتر از این، سکوت شما است! ای دژ نفوذناپذیر دین! اینک که بنیاد شریعت متزلزل‌گشته به انتظار چه نشسته‌ای؟ آیا تو که مرد حق هستی به حیات دنیوی خرسند شده‌ای؟ و آیا به جای مرگ، خواری را برگزیده‌ای؟ حال آنکه خدا تو را بر دیگران رجحان داد و برای خویشتن برگزید و در راه اعتلای سخن خویش جانبازی و بی‌باکی را بر تو واجب گردانید. پرهیزکاری نیکوکاران گرامی، تنها برای فرازمندی سخن خدا و صیانت از فرودمندی آن بوده است و همواره تیغ‌های آخته و خون‌های ریخته، مانع از به خواری کشیده شدن آن بوده است، نه ترس و احتیاط‌کاری!. سرورم [۳] ...! جان‌های مردم از آنچه بر سر دینشان رفته و ضررهای دنیوی، در تب و تاب است. اگر برای یاری حق قیام کنید، همگی گرد شما می‌آیند و ریاست تامه شما بر آنان تثبیت می‌شود و به یاری خدا به اعتلای کلمه اسلام و سرکوب یاران کفر و خاموشی سخن بی‌دینان نائل می‌شوید. فرصت را از دست ندهید که دل‌هایی که اکنون در جوش و خروش، جان‌هایی که در آشوب و التهاب، زخم‌های خونین و مردمی که در تنگنا و پریشانی هستند، با یک سخن به سوی شما روی می‌آورند و گِرد شما جمع می‌شوند، به آستانه شما پناه می‌برند. و من گمان نمی‌کنم شما از جمله کسانی باشید که اوهام، آنان را دلسرد کند و وسوسه‌ها آنان را از حرکت باز دارد؛ چه، شما نیک آگاهید - همچنان که بارها خود به من می‌گفتید - که شکست عالِم، پیروزی اوست؛ خواری و سرافکندگی رهبر دین، مایه سرافرازی اوست و رسوایی‌اش باعث شرف و افتخار. اینک زمان آن فرا رسیده و فرصت در دسترس است. شما از آنچه سرکردگانِ کفر، بر سر آن مرد نیکنام پرهیزکار، حاج سیدعلی‌اکبر شیرازی [۱] آورده‌اند، اطلاع یافته‌اید؛ اما آنچه بر سر من آورده‌اند، من به خدا واگذار می‌کنم. من برخلاف افتراهای دروغ‌پردازانه، نه پشیمانم و نه خسته شده‌ام و نه در راه اعتلای کلمه خدا، فَترتی در من ایجاد شده و نه در تصمیمم سستی‌ای راه یافته است و به زودی دماغ هر بازدارنده و هر دروغگوی ستمگر و هر گناهکار فرومایه را به خاک خواهم مالید و شما ان‌شاءالله خواهید دید. و لا حول و لا قوّة الا بالله العلیّ القهّار الجبّار. سلام و رحمت و برکت‌های الهی بر شما و بر همه کسانی که برای یاری دین و اعتلای کلمه مسلمانان، همراه شما قیام‌کنند. آمین. جمال‌الدین الحسینی **پاورقی‌ها:** [۱] سیدعلی‌اکبر فال اسیری (۱۲۵۶ - ۱۳۱۹ ق)، روحانی مجاهد و مبارز ایران و ساکن شیراز بود که از رژیم استبدادی قاجار و نیز کمپانی رژی به شدت انتقاد می‌کرد. [۲] شرعة الهدی: آیین هدایت [۳] منظور میرزا حسن شیرازی است.