حکومت انگلیس، یکصد و هشتاد سال پیش، منشوری را در هند منتشر ساخته که ذیلاً از نظر خوانندگان می‌گذرد: « در دوایر حکومتی چنانچه وظیفه و مسئولیتی یافت شود که یک نفر انگلیسی آن را انجام نمی‌دهد، یعنی پُست مزبور چنان است که احراز آن در شأن جنس نجیب [انگلیسی] نیست، بایستی از میان زرتشتیان هند، کسی را برای انجام این وظیفه انتخاب کنند. و در صورتی که فرد لایقی در میان آنان برای این کار پیدا نشد، بایستی به سراغ بت پرستان [هندو] رفت و از آنان کسی را برای مسئولیت مزبور تعیین کرد. و بالاخره چنانچه نه از گروه زرتشتیان و نه از دسته بت پرستان، فرد شایسته و لایقی برای این کار یافت نگردید، آنگاه است که بایستی به سراغ مسلمانان رفت و یکی از آنان را برای انجام وظیفه مزبور برگزید.» بدین ترتیب می‌بینیم که مسلمانان در هندِ زیر سلطه انگلیس، هیچگونه بهره‌ای از وظایف حکومتی و مقامات دولتی ندارند، جز در موارد استثنایی که صلاحیت انجام امری از امکان آتش پرستان و یا بت‌پرستان خارج باشد. اینست عنوان محبت انگلیسی‌ها به مسلمانان و دلیل براینکه حضرات، دوستان و یاوران مسلمانان هستند. خداوند امثال چنین دوستان و یاورانی را زیاد کند! [۱] **پاورقی‌ها:** [۱] العروةالوثقی، ص ۳۶۲؛ به نقل از: جهاد دفاعی، ص ۵۰.