اعراب و فلّاحین [۱] مصری باید بدانند که انگلیس قصدی جز بنده ساختن و به استخدام درآوردن ایشان - همان طوری که بردگان را استخدام کرد - ندارد و نخستین یوغ [۲] خواری بر گردن امراء ایشان قرار داده می‌شود. پس بر ایشان لازم است که وسیله مسلط کردن دشمن بر گردن‌های خود نبوده و بعضی از آنها دامی برای صید سایرین نباشند ... پس اگر در بیرون کردن دشمنان خویش از مملکت خود اقدام نکنند [۳] [لااقل] از ایشان انتظار می‌رود که در آن کوشش کنند. پس حداقل [لازمست] که دست بکشند از مساعدت کردن دشمن بر تصاحب نمودن سرزمین خویشتن. آیا مصریان نمی‌دانند که در این موقع، جنبشِ آنها در مقابله با انگلیسی‌ها باعث مداخله دولت‌ها [ی اروپایی] می‌شود [و این خود] وسیله است برای نجاتشان از این دشمنی که [فقط] به خوردن گوشت‌های ایشان قناعت نمی‌کند [بلکه] استخوان‌های ایشان را [نیز] خُرد [۴] می‌سازد؟ پس باید به آن آگاه باشند و باید بدان عمل‌کنند و خداوند جزای مجاهدین را از بین نمی‌برد. **پاورقی‌ها:** [۱] کشاورزان [۲] چوبی که بر گردن گاو شخم‌زن نهند. [۳] [در اصل: کوشش] [۴] [در اصل: خورد] * سیدجمال‌الدین حسینی، پایه‌گذار نهضت‌های اسلامی، ص ۱۱۰ - ۱۱۱.