این مردم ما را انتخاب نموده و به اینجا فرستاده و وکیل کرده‌اند که حفظ حقوق آنها را کرده و سعادت آتیه‌شان را اصلاح بنمائیم [...]، اما مقدم بر هر چیز حفظ حقوق و امنیت مملکت را باید نمود. اگرچه حق مجلس، وضع کردن قانون است اما تا شما مملکت نداشته باشید نمی‌توانید کاری بکنید و وضع قانون هیچ فایده نخواهد داشت. اقلاً باید فکری از برای امنیت والایات بکنید [زیرا] که در هیچ یکی از نقاط این مملکت امنیت نیست. الآن در شیراز برادران و خواهران ما به یکدیگر ریخته‌اند و هیچ معلوم نیست که چه می‌کنند و چقدر کشته شده‌اند]. چند روز قبل در تلگرافخانه بودیم، از وزیر جنگ پرسیدم که شما تا چه وقت می‌توانید یک عده قشون در نقاط لازمه تهیه کنید و الان در اینجا چه قدر [قشون] حاضر است؟ همین طور نگاه کرده هیچ جوابی نداد، یعنی نتوانست جواب بدهد. ...! مقصود این است که باید فکری در باب امنیت [کشور] کرد و اول از این شهر باید شروع بشود. خواندن قانون وظایف چه فایده دارد؟ تا امنیت نباشد و کسی در خانه‌اش راحت نباشد چه وظایفی، چه قانونی؟