در این شصت سالۀ اخیره از پس که خون ما منجمد گردیده و حس ملیت‌مان کم شده است که دولت‌های خارجی می‌خواهند ما را مطیع نمایند، ولی ما نمی‌خواهیم مطیع شویم بلکه ما هم می‌خواهیم مثل دیگران مستقل و آزاد باشیم و تمام، شریک به جنس هستند و حقوقشان مساوی است. پس جهت ندارد یک اندازه همسایه که قوت پیدا کرد قشون وارد خاک ما نماید، ولو چند نفری باشند و پارلمان ما از وزیر امور خارجه توضیحات این مطلب را بخواهد و او در جواب می‌گوید که اقدامات لازمه شده و خواهد شد و ما به این قانع شویم. واللّه من به این جواب راضی نخواهم شد. مادامی که اول، ریش‌های سفید ما علماء به خون خودمان در آن حدود رنگین شود، نخواهیم گذاشت. یک نفر وارد خاکمان شود و دست تعدی به عرض و ناموس‌مان دراز کند.