امروزه بر ملت ایرانیه و حوزه اسلامیه لازم و متحَتّم[۱] است که در رفع احتیاج از خارجه به قدر مقدور و اندازه میسور[۲] بکوشیم؛ یعنی لوازم زندگانی را از لباس و فرش و مبل و اسباب و آلات و جنس خرازی از چاقو و مقراض[۳] و غیره و غیره تا آخرین درجه امکان، از امتعه[۴] داخله خود استعمال نماییم و تا در مملکت خود اگر چه به اَضعاف[۵] قیمت و خشن باشد، در بند ظرافت نباشیم و از خارجه نخریم و این اقتصاد ملکی و ملی را کار بندیم و سرمایه و نقود[۶] را به خارجه نسپاریم. علاوه بر حفظ ثروت، چه قدر دنائت[۷] است که چند کرور نفس[۸] را این هیأت جامعه عظیمه و استقلال قدیمه در لوازم زندگی، تماماً محتاج به خارج باشیم و فریب دیگران را بخوریم؟ آیا حقیقتاً ملت مستقله نامیده می‌شود ملتی که در اَلزم[۹] امور معاش، محتاج باشد و آن همه نفوس نتوانند رفع حاجت از یکدیگر نمایند؟ پس طبقه علما و تجار و صدریه[۱۰] و غیرهم‌که حاضر شده‌ایم، اینک عهد می‌بندیم و قسم می‌خوریم و قرآن مُهر می‌نماییم که قدری که اسباب و لوازم در مملکت خودمان یافت می‌شود، چه برای خودمان و خواه به جهت بستگان و متعلقان و کسان، از خارجه استعمال نکنیم تا اینکه ان‌شاءالله تدریجاً به‌کل، احتیاج رفع شود و تماماً از متاع‌های خارجی دست بکشیم و به دارایی ملک خویش افتخار نمائیم. **پاورقی‌ها:** [۱] واجب [۲] توان [۳] قیچی [۴] جمع متاع: کالاها [۵] چند برابر [۶] پول‌های نقد [۷] پستی [۸] انسان [۹] لازم‌ترین [۱۰] بزرگان، دولتمردان