در خصوص مطالبه متمم قانون اساسی صحبت شد. من با جمعی محاجّه کردم که چه وقتٍ مطالبه قانون است و این چه جوابی است که به سؤال علمای طهران می‌دهید؟ به گوش احدی فرو نرفت. یکی از اواسط ناس [۱] که از قفقازیه آمده بود گفت: در قفقازیه راه‌آهن را سه ساعت بستند دولت مجبور به دادن دوما [۲] شد. [در تبریز] باید بازار را بست. او و چند نفر دیگر را هرچه نصیحت کردم پذیرفته نشد. های هوی کردند که باید بازار بسته شود. گفتم: بستن بازار جز ضرر ملت حاصلی ندارد. اینکه در قفقاز یا روسیه راه‌آهن را بستند ضرر آن به دولت بود و منبع ثروت دولت را مانع شدند، اما شما در تبریز بازار را می‌بندید [که] یک دینار به دولت ضرری ندارد. باری میخ آهنین بر سنگ نرفت و شب شد و مردم متفرق شدند. صبح بازار را بستند و به تلگرافخانه هجوم کردند و در این بین جمعی اجتماع کردند و جمعی از فدائیان قفقازیه را به دور خود جمع کرده، اسم «مرکز [غیبی]» گذاشتند و خود را مشیر و مشاور [مردم] قرار دادند که از جمله کربلایی علی، معروف به مسیو و جعفرآقا پسر برادر حاجی اسد گنجه‌ای و امثال آنها بودند، حاجی صمد نام خیاط و قلعه وان‌باشی گمرکی که هردو از سخت‌رویه‌ان [۳] بودند به میان مردم انداخته، موکّل بر هتک حرمت اعیان و اشراف و بزرگان کردند. مجملاً جمعی از اجامر و اوباش [۴] که یوسف خزدوز و حاجی احمد نقاش و میرتقی چایچی و امثال او بودند، هنگامه‌گرم‌کن [۵] شده، دادِ آشوب را دادند. **پاورقی‌ها:** [۱] مردم [۲] نام مجلس شورای ملی روسیه [۳] تندروان [۴] منظور مشروطه خواهان تندرو است [۵] هوچی، غوغاگر