هر فرد از افراد ملت و هریک از آحاد هیئت جامعه اسلامیه را ضرور و متحتّم است محض حفظ شریعت پاک اسلام و رعایت ناموس و عزت خود و آخلاف کرام [۱]، در ابقای این نعمت و اتمام و انجام این موهبت، اقدامات مردانه و مساعی مجدّانه نموده بلکه در این مرحله سر و جان را مقداری ننهند و مصالح نوعیه را بر اغراض و مقاصد شخصیّه تقدیم نمایند [۲] تا اینکه ان‌شاءالله تعالی به مدد و یاری حضرت کردگار و توجه اولیا و ائمه اطهار و همت بلند و نیت ارجمند اعلیحضرت پادشاه تاجدار و ادعیه و مراقبات خالصانه حفّاظ [۳] دین مبین و رؤسای اخیارمان [۴] عنقریب از ورطه ذلت و مسکنت به رتبه عالیه عزت و جلالت نائل، و حقوق منهوبه [۵] و اموال مغصوبه [۶] خودمان [را] استرداد نموده، از ملل متمدنه عالم محسوب شویم. من و ما منتخبین ملت و وکلای امت را تکالیف کثیره در پیش [و] مقاصد عالیه در نظر است که ان‌شاءالله تعالی به وسیله آن، دولت چندین هزار ساله و ملت نجیب و محترم شاید از مطموره [۷] ضلالت و تِیهِ جهالت به معموره [۸] معرفت و صراط المستقیم هدایت قدم نهند. وَ مَا تَوْفِیقِی إِلَّا بِاللَّهِ [۹] عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ عَلَیْهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُتَوَکِّلُونَ [۱۰]. ای هموطنان گرامی و ای دانشمندان و برادران روحانی! البته همه شماها ناگفته می‌دانید و ننوشته می‌خوانید امروزه تمام ملل روی زمین با نظر دقت و دیده بصیرت به سوی ما ناظر و افعال و اعمال ما را نگرانند. اگر آنی و دقیقه[ای] از حال خود غفلت و از ملاحظه دقائق و نکات، مسامحت نمائیم چه خطرهای بزرگ و عقبات و مهالک [۱۱] سترگ از خودی و بیگانه در پیش داریم. الحذر الحذر و عمدة رخنه و تُلمه [۱۲] که این امر مقدس را در نظر بوده و به وسیله آن ابواب مُغَّلقه [۱۳] به روی اجانب مفتوح و طرق مسدوده به آنها مکشوف [۱] می‌شود، همان فقد امنیت در بلاد و عدم آسودگی عباد است. البته در تشیید ارکان امن و امان و استحکام و تشدید مبانی استراحت و فراغت قرا و بُلدان [۲] باید اهتمام تمام و جهد کامل فرمایند و عمده مقدمه رفع شرّ اشرار و قلع مواد فتنه و فساد عشائر، همان اقتدار و استقلال حکام و عمّال است. مبادا به واسطه بی‌ملاحظگی و بی‌مبالاتی، بعضی جهّال، راه نفوذ بیگانگان العیاذبالله ثم نعوذبالله مفتوح و امور غیر مترقبه ظاهر شود. **پاورقی‌ها:** [۱] اخلاف کرام: جانشینان بزرگوار [۲] تقدیم نمودن: پیش انداختن [۳] جمع حافظ: نگهبانان [۴] رؤسای اخیار: رئیسان نیکوکار. در اصل: رأسای [۵] چپاول شده [۶] غصب شده [۷] زندان، نهانخانه، زیرزمین [۸] آباد. در اصل: معموریّه [۹] هود: ۸۸: توفیق من تنها به (یاری) خداست. [۱۰] یوسف، ۶۷: بر او توکل کردم و توکل‌کنندگان باید بر او توکل کنند. [۱۱] عقبات و مهالک: راه‌های دشوار و محل‌های هلاکت [۱۲] آسیب [۱۳] ابواب مغلقه: درهای بسته شده [۱] باز [۲] قرا و بلدان: روستاها و شهرها