این مجلس بیفایده است، مجلس نیست. این وکلایی که در مجلس حاضر می‌شوند می‌ترسند، آنچه می‌دانند نمی‌گویند. اگر آنها این مجلس را نخواهند بر ما است که بگوئیم که سلطنت با مجلس توأم است و این پادشاه، پادشاه مجلس است. این قانونی است که پدر این پادشاه [۱] به ما داد و خودش هم امضا کرد. اگر این مجلس نباشد به شما بگویم که اتحاد روس و انگلیس چندی نمی‌گذرد که ایران را پامال و تقسیم می‌کند و هریک، یک قسمتی را تصرف می‌کنند. حال، این ملت تکلیف خود را بداند. تمام این تقصیرات از اطرافی‌ها هست. خود شخص پادشاه با مجلس همراه است ولی نمی‌گذارند. باید به شاه نوشت که از وقتی که این مجلس منعقد شده حکام، ظلم و تعدی خود را زیادتر کرده‌اند و راه‌ها همه جا ناامن است و ابدا اینها درصدد اجراء وظیفة حکومتی خود نیستند. اگر باید مجلس باشد باید به لوازمات آن عمل کرد و اگر نمی‌خواهید آن هم معلوم باشد. دولت به ما مجلس داده است و ما دارای سلطنت مشروطه هستیم، پس باید به لوازم مشروطگی عمل شود. این وضع موجود، معنی مجلس و مشروطگی نیست. این وزرا حاضرند که خون خودشان را بر سر این کار بگذارند و نگذارند مجلس پیش برود. **پاورقی‌ها:** [۱] منظور از پدر این پادشاه، مظفرالدین شاه قاجار است.