بسم‌الله الرحمن الرحیم. چه قدر خوش است اوضاع افسادیه [۱] مملکت و واردات رعیت [۲] را اولیای حقیقی دولت به عرض حضور لازم‌المعدلت خسروانه برسانند تا مبادا قلوب رعیت، رفته رفته خالی از وجوب [۳] مستلزمه از وجوب اطاعت [شود] و جانب دل‌ها بالمرّه [۴] از دست رود. چرا باید تقریباً سی هزار تومان، یا زیاده، به عنوان همراه نمودن اهل علم عتبات به حرکت خود، گرفته شود؛ آن وقت که نتوانستند اغفالی نمایند، محض حیف و میل مبلغ، مزخرفات مجعوله را تلگراف و به تمام نقاط مخابره نمایند و عموم خلق از دولت و ملت، منعطف‌گردند؟ لامحاله [۵]، سی هزار خانه از رعیت بیچاره خراب می‌شود تا این سی هزار تومان تحصیل می‌شود؛ در صورتی که صلاح نیست این خرابی به رعیت وارد آید. اقلاً این وجه صَرف یکی از مصارف دولتی گردد. دیگر همراهان چه گرفته‌اند و چه برده‌اند، حضرت اجل بهتر می‌دانند. نمی‌دانم چه عرض کنم، خداوند متعال، خودش اصلاح فرماید. صورت جوابی که در هامش نوشته شده لفّا ایفاد حضور مبارک گردید [۶]. ایام جلالت مستدام. **پاورقی‌ها:** [۱] مخرّب [۲] مصیبت‌های وارد شده بر مردم [۳] تَپش، ضَرَبان قلب [۴] یکباره [۵] بدون شک [۶] به پیوست ارسال گردید. [۷] واقعات اتفاقیه در روزگار، ج ۱، ص ۲۵ - ۲۶.