خدمت عموم برادران دینی و اخوان مؤمنین ایرانی از داخله و خارجه عرض می‌شود: اولاً، حمد می‌کنیم خدای عزَّ اسمه را که موفق نمود شما و ماها را به نصرت اسلام و تقویت مملکت خود. الحق که در این چند ساله در تقلیل ظلم و رفع نفاق غایت بذل جهد را نمودید، و تشکر می‌نماییم از همت عالی و سعی وافی آن کسانی که از بذل جان و مال مضایقه نفرمودند، به احتمال این که جمیع برادران دینی خود را از شکنجه تعدی و بی‌اعتدالی برهانند. و ثانیاً، حال فعلی ایران بر همه ارباب دائش که مطلع از اخبار خارجه و داخله ایران می‌باشند، واضح و هویداست که از جهت بی‌علمی و در هم‌آویختن اهل مملکت به مرضی مزمن و دردی صعب‌العلاج مبتلا شده‌ایم که می‌ترسیم عَمّاً قریب [۱] استقلال ایران که موجب سرفرازی مسلمین است، خدای نخواسته مضمحل و پایمال اجانب و دست تطاول ایشان که مستولی شده‌اند از ایران و ایرانیان رفع نگردد. پس، اگر دیندار هستید، باید همت کنید و اگر اهل غیرت و حَمیّت [۲] می‌باشید، نگذارید مملکت خود را به آسانی ببرند و خانه شما را اجانب متصرف شوند و بر جان و مال و عیال شما مستولی گردند. مَن لا حَمیَّهَ لَهُ لا دِینَ لَه [۳]. و چیزی که علاج آن میسور [۴] است بلکه سهل است، به مماطله [۵] و مسامحه تأخیر نباید انداخت که صعب‌العلاج بلکه عماً قریب اصلاحش محال گردد. کما این که مشاهده می‌نمایید از پانزده سال قبل تا به حال چقدر خرابی ایران زیادتر و به تسلط اجانب نزدیک‌تر گردیده. آن وقت صاحب قرض بزرگ نبود، الحال مبتلا بلکه گرفتار قروض متعدده [شده]، آن وقت شروط سخت عظیم بر او نشده بود از آن زمان به بعد شده، امتیازات گرفته نشده بود بعد ذلک داده شده، الان وقتی است که نفس آخرین مملکت این یک مشت مسلم و مؤمن رسیده، ای هزار افسوس! که این هم از دست برود، فَتَقُعدَ مَلُومَاً مَحسُوراً بلکه مَخذُولاً مَنکُوباً [۷] در ید اجانب بمانیم، و همه چیز شما مال آنها بشود. اگر بدانید پیغمبر (ص) و امیرالمؤمنین (ع) چقدر صدمه خوردند و چه اذیت‌ها کشیدند و بذل مال و جان فرمودند تا این که در وقعه کربلا همه چیز دادند و نصرت اسلام فرمودند و بر قوت و عزت و شوکت اسلام روز تا روز افزودند و همیشه حفظ ناموس اسلام را بر حفظ جان و مال بلکه بر حفظ عیال خود مقدم داشتند. ای شیعیانی که عرض می‌کنید یا لَیتَنی کُنتَ مَعَکُم فَاَفُوزَ فَوزاً عَظیماً [۱]! به قربان غیرت و حمیت‌تان. شماها در خانه خود بخوابید و از یک تومان تا ده تومان، صد تومان خرج در راه دین و حفظ مملکت اسلام و ناموس مؤمنین مضایقه کنید، تا این که کفار بر شما درست مسلط و همه چیز شما را ببرند. البته فکر جواب حضرت پیغمبر (ص) را در قیامت نموده‌اید. قوله تعالی: فَذَرهُم یَخُوضُوا وَ یَلعَبوا حَتّی یُلاقُوا یَومَهُمُ الَّذی یُوعَدُونَ [۲]. و ثالثاً، از یکدیگر سؤال می‌نماییم اگر خانه تو که هزاران تومان قیمت دارد مدعی بخواهد تصرف کند و تو اگر یک تومان خرج آن خانه بنمایی نمی‌گذاری ببرد و دیگر دست به خانه تو پیدا نمی‌کند که اول تصرف نماید، آیا دست از خرج کردن یک تومان برمی‌داری تا این که مدعی از دست تو خانه را برباید، یا این که عوض یک تومان، صد تومان بلکه پانصد تومان خرج خواهی نمود؟ با امید این که شاید مدعی را دفع توانی کرد. پس، الحال که اصلاحات فعلی ایران منوط شده به پنج کرور، سزاوار است مسلمی که بتواند یا غیرتمندی که متمکن باشد، اِعانت اسلام و حفظ ناموس مسلمین را ننماید و این وجه را در بنک‌های [۳] خارجه گذارد و به دولت اسلام قرض ندهد و معامله با کفار بنماید و معامله با مسلمین ننماید، اگر یک نفر پپیدا نشد، آیا پنج نفر پیدا نمی‌شود که یکی یک کرور به ملت ایران قرض بدهد؟ و اگر آن هم پیدا نشد آیا پنج نفر پیدا نمی شود که یکی یک کرور به ملت ایران قرض بدهد؟ و اگر آن هم پیدا نشد آیا صد نفر یا هزار نفر پیدا نمی‌شود که پول روی هم گذارده شرکت نموده و این مبلغ را جمع‌آوری نموده قرض بدهند؟ آیا نخوانده‌اید از احوال سابقین که اموال خود را سهم می‌کردند و ثلث و نصف بلکه زیادتر آن را برای دفع کفار می‌دادند؟ و اگر این جماعت هم اقدام ننمودند و این نام نیک را برای خود بلند نکردند، آیا نمی‌توانند اهل ایران سری یک تومان یا زیادتر یا کمتر جمع‌آوری نمایند و در هر بلدی نزد یک نفر امین خود و به ملت و دولت ایران اِعانه مجانی بدهند، تا این که اصلاحات فوری نموده و تأمینات حاصل کنند؟ بلکه دیگر راه خوف از برای اجانب نماند و ملاحظه همت و اتفاق اهل ایران را نموده، دست از خیالات خود باز دارند و ما را به کار و خیال خود گذارند. و اگر قبول نمایید، علماءِ اعلام و خدام شریعت مطهره ضامن می‌شوند که الیوم هر که به هر اندازه اِعانه بدهد برای حفظ بلاد مسلمین، نزد حضرت خاتم‌النبیین صلوات الله علیه و آله اجمعین، رو سفید و به مقدار خدمت، مورد توجه امام عصر عجّل الله تعالی فرجه گردد. مخفی نماناد که این ایراد بر خواص و اعیان و عقلاءِ مملکت ایران است که عوام و رعایای ضعیف‌الادراک را جمع‌آوری نموده و به آنها بفهمانند تا از نفاق دست کشیده و به اتفاق تن در داده، بلکه حفظ استقلال و شرف اسلام و مسلمین نموده و نگذارند کفار تسلط بر مسلمین و بلاد آنها پیدا کنند و از آنها اعانه جمع نموده، بفرستند برای ملت ایران. همانا حفظ شرف اسلامیت و چاره این کار بر خواب و بیدار و مست و هشیار واضح‌تر از آفتاب نصف‌النهار است که باید دست از نفاق خانمانسوز برداشته، به جهاد مالی مبادرت نمود و پاره‌ای از خرج‌های بیهوده خود را به جهاد مالی در راه خدا تبدیل [کنند] که مصداق آیه مبارکه و فَضلَ اللهُ المُجاهِدینَ عَلَی القاعِدینَ اَجراً عَظیماً [۱] گردیده و تقویت دین مبین و ترویج مذهب جعفری (ع) نمایند. و رابعاً، این عرایض تنها متوجه به رعایای داخله ایران نیست، بلکه نسبت به ایرانیان که در خارج هستند به طریق اولی متوجه می‌باشد و مورد این ایراد و اشکال بیشتر خواهند بود؛ زیرا که اشخاصی که در داخله هستند غالب آنها به یک اندازه مالیه خود را در حفظ بیضه [۲] اسلام و استقلال بلاد خود صرف نموده‌اند، یا این که قهرا متضرر و صدمه به آنها وارد آمده، لکن ایرانیان که در سایر ممالک پراکنده هستند با کمال امنیت صاحب کرور بلکه ملیون‌ها می‌باشند. آیا سزاوار است که برادران خود را گرفتار پنجه قوی دستان اجانب ملاحظه نمایند و همه را متشتت‌الحال و الامور [۳] معاینه کنند و دریغ دارند از اعانت آنها و بین خود توجیه ننمایند، مبلغ کلی با این که متمکن باشند و بفرستند برای امنیت و حفظ استقلال ملت ایران تا این که لابد و ناچار شود ملت ایران به قرض نمودن از دولت خارجه با شروطی که به معنی آن تسلط آنها بر مملکت ایران است؟ ندای عالی ای مسلمانانی که در سایر ممالک هستید! و ای برادران ایرانی که در غیر بلاد ایران می‌باشید! آیا در میان شماها صد نفر بلکه هزار نفر نیست که بتواند این پنج کرور تومان را یک تنه قرض به ایران بدهد؟ و بر فرض نبودن آیا نمی‌توانید هزار یا ده هزار جمع شده، شرکت نمایید و یک کرور لیره به ملت و مملکت خود قرض بدهید و ناموس آنها و خودتان را که فی‌الحقیقه ناموس اسلام است، بخرید و حفظ نمایید؟ آیا صد هزار نفر در اطراف ممالک نیستید که یکی یک لیره جمع‌آوری نموده بفرستید برای حفظ بیضه اسلام؟ آیا خیال می‌کنید که احکام پیغمبر (ص) وقرآن مجید برای شما نیست؟ آیا خدای عز و جل نفرموده جاهِدوا باَموالِکُم وَ اَنَفُسکَم فِی سَبیل الله الخ، و جهاد به مال را مقدم بر جهاد نَفس نفرموده؟ [۴] آیا خیال می‌کنید احکام حجج اسلام در این مدت، منحصر بوده برای کسانی که در داخله ایران هستند؟ پس باید مسلمانی منحصر باشد به آنها و شماها که در خارجه هستید برای تجارت و جمع‌آوری اموال و خوردن و خوابیدن خلق شده و در دنیا آمده باشید؟ ای برادران دینی من! خرابی کار ماها از بی همتی و "به من چه گفتن" شده دنیا و آخرت را به باد خواهد داد. ملاحظه فرمایید کما این که در صدر اسلام دست به دست داده‌اند و جان ومال بذل نموده‌اند تا این که نصرت‌الهی شامل حال آنها شده و قوت اسلام به درجه‌ای رسید که بعد از هزار و سیصد و کثری ما مفتخر و سرفراز هستیم. الحال که تُلمه [۱] در اسلام پیدا شده و علاج آن به صرف یک مقدار مال است، مضایقه نکن. اگر اهل آخرت هستی مضایقه ننما و خود را نزد حضرت خاتم‌النبیین (ص) رو سفید فرما. و اگر اهل دنیا می‌باشی دریغ مدار و شرف و استقلال هزار و سیصد سال خود را مگذار از دست برود و خود را نزد سایر ملل و ادیان سر بزیر مکن. من آنچه شرط بلاغ است با تو می‌گویم تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال زارو اقل الطلبه: صدرالدین نجل حاجی سید محمدجواد اصفهانی. **پاورقی‌ها:** [۱] به زودی [۲] غیرت، جوانمردی [۳] هر کس که جوانمردی و غیرت ندارد، دین ندارد. [۴] آسان [۵] درنگ، تأخیر [۶] اسراء، ۲۹: ملامت شده و حسرت‌زده بر جا مانی. [۷] سرافکنده و تباه (مغلوب) [۸] ای کاش با شما بودم و به رستگاری بزرگی می‌رسیدم. [۹] معارج، ۴۲: پس بگذارشان یاوه گویند و بازی کنند تا روزی را که وعده داده شده‌اند ملاقات نمایند. [۱۰] بانک [۱۱] نساء، ۹۵: [خداوند] مجاهدان را بر خانه‌نشینان به پاداشی بزرگ برتری بخشیده است. [۱۲] اساس [۱۳] اوضاع و امور پراکنده [۱۴] توبه، ۴۱: با مال‌ها و جان‌هایتان در راه خدا جهاد کنید. [۱۵] رخنه