ای مسلمانان! اسلام در غربت است به دادش برسید، اسلام تنهاست، قبل از آنکه قوایش از بین برود و نفس آخرش را بکشد و شادابی و نشاطش از بین برود و مفاخرش نابود شود و منبرها و گلدسته‌هایش فروریزد و ارکانش منهدم شود و یارانش خوار شود و دیوارش بریزد و خانه‌اش خالی و آثارش محو شود و خونبهایش مشخص نشود، آن را یاری کنید. اسلام محاصره شده است، جلوی اسلام را گرفته‌اند، قلب اسلام به درد آمده است، طلب کمک می‌کند و کمک‌کننده‌ای ندارد تا از او حمایت کند و ندایش را که می‌گوید: «چه کسانی به خاطر خدا به من کمک می‌کنند؟» جواب دهد. در برابر دیدگان مسلمانان پوششی است که نمی‌توانند ببینند و نمی‌توانند کمک کنند و حال آن که هر کس خداوند را یاری کند، خداوند او را یاری خواهد کرد. همت‌ها کوتاه شده و ناشنوایی زیاد گردیده است. به این شکایت و کنایه گوش نمی‌سپرند و به آنچه به این داستان انجامیده پی نمی‌برند. پس زمان، آنها را از خواب بیدار و بلند خواهد کرد و از مستی، بیرون خواهد آورد ولی دیگر کار از کار گذشته است و پشیمانی سودی ندارد و دیگر وجودی برای آنها بعد از عدم نیست. ای مسلمانان! چه شده است که این همه متفرق شده‌اید و قلب‌های شما متشتت و پاره پاره شده است؟ چه قدر عجیب است که دشمنان دین بر عقیده باطل خود اجتماع کرده‌اند و مؤمنان با اینکه برحق‌اند، پراکنده‌اند؟ پس فساد را پایان دهید و خودتان را اصلاح کنید. همانا زمان و موعد شما فرارسیده است. شما آن را دور می‌بینید و ما آن را نزدیک. امروز شما مهمترین مسئله را در پیش دارید در حالی که سایه سیاه کفر همه جا را فراگرفته است. کشمکش نکنید که قدرتتان تضعیف می‌شود و توانایی‌تان از بین می‌رود. و به جان خودم قسم جز اتحاد چیز دیگری نمی‌تواند شما را نجات دهد. کلمه توحید در جایی که خطر وجود دارد، بزرگ است و شما بر روی شاخ و برگش آواز می‌خوانید و در حالی که ساقه این درخت را می‌برند، شما بر روی شاخه‌های آن مشاجره می‌کنید. مثالی زده شده است گوش‌کنید تا از این حیرت و سرگردانی بیرون بروید. «یکی از ثروتمندان و بزرگان مُرد و بعد از خودش بازماندگانی فقیر و ضعیف بر جای‌گذاشت. بین آنان در ترتیب وراث و تقسیم اموال، اختلاف بروز کرد. هر کدام نظر و سخنی در باب وراثت و تقسیم اموال داشتند و از چیزهای خاصی منع می‌کردند و برای خود از بخشش‌های موجود در وصیت‌نامه حقی قائل بودند. ولی در خلال این نزاع و کشمکش بر سر کسب زمین و درختان، متوجه شدند که دشمنی قوی برای نابودی آنها کمین کرده است و بین آنها و اراده‌شان حرکت می‌کند. او می‌خواهد که مخفیگاه اراده آنها را یافته تا آنها را سریع نابود کند و هیچ‌گریزی نیز از او نیست و اگر آن فقرا غفلت کنند، همگی بر زمین افتاده، کشته خواهند شد و دیگر کسی نیست که آن اموال را به ارث ببرد. پس اگر آن وارثان بیدار بودند و از حقوق خود محافظت می‌کردند، دیگر با یکدیگر جدال نمی‌کردند و به جای تفرقه، اتحاد را انتخاب می‌کردند و تک‌تک با این دشمن سرسخت نمی‌جنگیدند.» این مَثَل شما است ای مسلمانان و باید مانند این عمل کرد؟! پس بر تخت‌ها تکیه بزنید و منتظر نزول ملائکه باشید تا کشورتان را ترمیم و از مصالح شما حمایت کنند و مواظب اسلحه شما باشند! پایه‌هایتان کج، همت‌هایتان سست و قیامتتان برپا و پشیمانی‌تان افزوده شده است. این در حالی است که شما در مجالستان می‌خورید و می‌نوشید و در رفاه کامل هستید. «دین را برپا کنید و در آن متفرق نشوید.» زیرا دشمنان منتظر فرصت هستند و بدون شک به شما درد و اندوه می‌نوشانند. هر روز برای تفرقه شما نقشه می‌کشند و راه شما را سد می‌کنند. تثلیث مسیحیت، با توحید و یگانه‌پرستی شما به کلی از میان رفت. خداوند یکتا را بخوانید و همواره دینتان را – به رغم خواست کفار - برای خداوند پالوده کنید. **پاورقی‌ها:** [۱] اتحاد اسلام، ص ۵۶ - ۵۸.