ترک جان و ترک مال و نام و ننگ در طریق عشق اول منزل است بنده، شخصی هستم که در لباس فقر، کار اهل دولت می‌کنم و از خداوند منت‌پذیر است. مثل بعضی اشخاص حکم‌ها نکرده‌ام و تمام اتکالم به انفاس قدسیّه حجج‌الاسلام عتبات [۲] بوده. موقعی اشخاصی که خود را وابسته حجج‌الاسلام می‌دانستند، اجتهاد در مقابل نص کرده و تمرّد نمودند، بنده مطاوعت داشتم. اگر در این بین مغرضی حرفی زد، کاری با او ندارم. "بابی" گفتند و "مرکز غیبی" [۳] گفتند، ترّهات و مزخرفات نوشتند، هیچکدام را بحمد الله اعتنا نکردم... [در دوره استبداد صغیر] اگر دیگران لابه کردند، من ایستادم و سخت گفتم و نتیجه گرفتم. [با] موقعیتی که داشتم، طرف مقابل [۴] از من ملاحظه داشت: ادب می‌کردم، ادب می‌کرد. **پاورقی‌ها:** [۱] شعر از سعدی [۲] منظور، مراجع مشروطه‌خواه نجف اشرف است. [۳] سازمان نظامی مخفی وابسته به حزب اجتماعیون - عامیون (دموکرات) که مخالفان خود را اعم از دولت‌مردان و حزب رقیب (اعتدالیون) و نیز روحانیون مخالف مشروطه و زمین‌داران را به وسیله ترور از صحنه بیرون می‌کرد. [۴] منظوره دولت است.