طهران - خدمت جناب مستطاب شریعتمدار افتخار المجتهدین العظام، عمادالاسلام آقا میرزا محمدحسن سَلّمه الله تعالی. تلگراف جناب عالی در باب رفع امتیاز دخانیه و اعلان به ترخیص استعمال دخانیه به موجب نوشته احقر [۲]، رسید. البته آنچه صلاح دانسته‌اید، عین صواب [۳] است و مِن بَعد هم منعی از استعمال، چنانچه اعلام فرموده‌اید، نیست. و الحق از مراحم ملوکانه که مایه قوام دین و دولت بود، کمال امتنان و شکرگزاری دارم و تلگراف تشکری به حضور مبارک عرض کرده‌ام که ان‌شاءالله به مرحمت جناب عالی خواهد رسید. و از حُسن اقدامات و اهتمامات جناب مستطاب اجلّ آقای امین‌السلطان - دام اقباله العالی - هم، جناب عالی اظهار کمالِ امتنانِ احقر را خواهید فرمود. عریضه [۴]ای هم به حضور مبارک، با جواب رقیمه [۵] جناب اجل س زید اجلاله [۶] - به صَحابت جناب مستطاب عمدةالفضلاء و المحدثین حاجی میرزا باقر واعظ [۷] - ادامَ الله تأییداتِه [۸] -که برای اظهار شکر این نعمت و ابلاغ آن مکاتیب [۹] و هدایت خلق خواهش کردم اقامت نفرموده به طهران معاودت خواهند نمود [۱۰] ان‌شاءالله خواهد رسید. **پاورقی‌ها:** [۱] اجازه یافتن [۲] منظور میرزای شیرازی است. [۳] درستی [۴] نامه [۵] نوشته‌ای، نامه‌ای [۶] بزرگی او افزون باد. [۷] حاج میرزا باقر واعظ تهرانی (۱۲۵۵ - ۱۳۱۳ ق)، از علما و وعاظ ایران. او نزد پدرش ملا محمداسماعیل و صاحب ضوابط درس خواند و مدت چهل سال به وعظ و ارشاد اشتغال داشت. وی آثار متعددی تألیف کرد که از مهم‌ترین آنها جنةالنعیم در احوال حضرت عبدالعظیم (ع) است. او در مشهد درگذشت و در مقبره شیخ بهایی دفن شد. [۸] خداوند تأییدات او را پایدار دارد. [۹] جمع مکتوب: نوشته‌ها، نامه‌ها [۱۰] در اصل: نمایند